Brancheinformatie en cijfers huizen en dagverblijven voor niet-verstandelijk gehandicapten en verzorgingshuizen

De twee segmenten verschillen sterk in klanten en markt. Mensen met een lichamelijke of zintuiglijke beperking wonen vaak jarenlang bij dezelfde aanbieder. Dat zijn grotendeels gespecialiseerde, soms landelijk werkende instellingen, bijvoorbeeld voor blinden, slechtzienden of doven, naast regionale aanbieders en wooninitiatieven op basis van een persoonsgebonden budget (pgb). Het ouderensegment is gevarieerder: woonzorgcentra van grote organisaties voor verpleging, verzorging en thuiszorg (VVT), particuliere kleinschalige woonzorg, door vrijwilligers gedragen bijna-thuishuizen en commerciële zorg- en kraamhotels. Het geld komt grotendeels uit de Wet langdurige zorg (Wlz) via zorgkantoren, aangevuld met de Wmo van gemeenten voor dagbesteding, zorgverzekeraars voor eerstelijnsverblijf en kraamzorg, en particuliere betalingen voor huur, service en hotelkosten.

Personeel is de grootste kostenpost, gevolgd door huisvesting. Belangrijke kengetallen zijn de bezettingsgraad, de verhouding tussen zorgzwaarte en tarief, verzuim en de kosten van inhuur. De normatieve huisvestingscomponent (NHC, de vastgoedvergoeding in het Wlz-tarief) bepaalt of u kunt investeren in verduurzaming en aanpassing van gebouwen. Nieuwe aanbieders hebben te maken met de meld- of vergunningplicht uit de Wet toetreding zorgaanbieders (Wtza), toezicht van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd en de inkoopvoorwaarden van zorgkantoren. Beoordeelt u een ondernemingsplan of kredietaanvraag, kijk dan naar de looptijd van contracten, de spreiding over financiers, de staat en flexibiliteit van het vastgoed en de stabiliteit van het team.