Brancheinformatie en cijfers bosbouw

Onder deze klasse vallen boseigenaren en beheerders die zelf hun bos aanleggen en onderhouden, telers van hakhout en vezelhout zoals populier en wilg, en kwekers van bosplantsoen: jonge bomen van bekende herkomst voor aanplant in het bos. Het verdienmodel wijkt af van vrijwel elke andere onderneming. Aanplant, inboeten (het vervangen van uitgevallen plantjes) en verzorging kosten nu geld, de grote houtopbrengst komt pas na decennia. Tussentijds komen inkomsten uit dunningshout, beheersubsidies van de provincie via het Subsidiestelsel Natuur- en Landschapsbeheer, verpachting en recreatief medegebruik. Landgoederen die onder de Natuurschoonwet zijn gerangschikt, krijgen fiscale voordelen bij vererving en schenking, in ruil voor het in stand houden van het landgoed.

Voor een kredietbeoordeling tellen andere kengetallen dan in de landbouw: de verhouding tussen oogst en bijgroei, het aanslagpercentage van nieuwe aanplant (het aandeel plantjes dat aanslaat), de beheerkosten per hectare en de looptijd van subsidieafspraken. Wie velt, heeft onder de Omgevingswet een meldplicht en moet herplanten; neem die herplant dus als verplichting op in uw begroting. Voor kwekers van bosplantsoen draait het om afzetzekerheid via kweekcontracten met bosbeheerders en om uitgangsmateriaal uit de Rassenlijst Bomen. FSC- of PEFC-certificering, voor kleine eigenaren vaak als groepscertificaat, opent de deur naar afnemers die gecertificeerd hout eisen. Een onderbouwd beheerplan met spreiding over boomsoorten en inkomstenbronnen scheidt een gezonde bosonderneming van een eigenaar die alleen op de houtprijs rekent.