Brancheinformatie en cijfers vervaardiging van synthetische en kunstmatige vezels

Het verdienmodel draait om de bezetting van dure spinlijnen. Een lijn die continu dezelfde vezel draait, levert de laagste kostprijs; elke omstelling naar een andere dikte, kleur of polymeer kost tijd, afval en energie. Producenten combineren daarom vaak een basisvolume onder jaarcontracten met kleinere orders voor specialiteiten, waarvoor ze een hogere prijs per kilo rekenen. Bij technische vezels komt ontwikkelwerk erbij: samen met de klant wordt een vezel gekwalificeerd voor een helm, een kabel of een filter, en daarna ligt de specificatie jaren vast. Dat geeft voorspelbare omzet, maar maakt de producent ook afhankelijk van het succes van het eindproduct.

Polymeergrondstof en energie zijn de grootste kostenposten, gevolgd door personeel en afschrijvingen op installaties. Belangrijke kengetallen zijn de bezettingsgraad van de lijnen, de opbrengst van grondstof naar eerste-keus vezel, het energieverbruik per kilo product en de omsteltijd. Werkkapitaal vraagt aandacht, omdat grondstoffen in grote partijen worden ingekocht terwijl afnemers op afroep bestellen. Vergunningen, emissie-eisen en REACH bepalen welke oplosmiddelen en spinoliën nog mogen. Beoordeelt u een investering, toets dan of de energiecontracten en de netaansluiting de uitbreiding toelaten, want netcongestie remt de elektrificatie van warmteprocessen. Een producent die zijn vezel in de specificatie van een eindklant heeft gekregen en zijn kostprijs per kilo tot op de lijn kent, staat het steviger dan een volumeleverancier.