Brancheinformatie en cijfers arbobegeleiding en re-integratie

Een handvol grote landelijke arbodiensten, zoals ArboNed en Arbo Unie, deelt de markt met regionale diensten, zelfstandige bedrijfsartsen, casemanagementbureaus en gespecialiseerde re-integratiebedrijven. Werkgevers zijn wettelijk verplicht zich te laten ondersteunen door een arbodienst of een eigen bedrijfsarts en betalen meestal een abonnement per medewerker, aangevuld met tarieven per verrichting. Verzuimverzekeraars zijn een invloedrijke tussenschakel, omdat zij kleine werkgevers vaak een verzekering met een vaste arbodienst aanbieden. Re-integratiebedrijven verdienen aan trajecten in opdracht van werkgevers, verzekeraars en UWV, bijvoorbeeld voor werk bij een andere werkgever (het tweede spoor).

De beschikbaarheid van bedrijfsartsen is de grootste beperking: het beroep vergrijst en de opleiding trekt te weinig instroom, waardoor taken verschuiven naar casemanagers, arboverpleegkundigen en praktijkondersteuners onder supervisie van de bedrijfsarts. Personeel is daardoor de grootste kostenpost, gevolgd door ICT voor het verzuimdossier en ruimte voor spreekuren. Wie de cijfers van een arbodienst beoordeelt, kijkt naar de aangesloten medewerkers per bedrijfsarts, de productiviteit van casemanagers, het klantverloop en de verzuimresultaten bij klanten. De Arbowet, de Wet verbetering poortwachter en de privacyregels rond medische gegevens bepalen streng wat een arbodienst mag doen en vastleggen. Bij de financiering van een arbodienst of re-integratiebureau draait het vooral om de afhankelijkheid van enkele grote klanten of een verzuimverzekeraar en om de manier waarop de dienst bedrijfsartscapaciteit borgt.