Brancheinformatie en cijfers tennis

Het traditionele model is de vereniging met een jaarcontributie, een clubhuis met bar en een vaste groep vrijwilligers voor competitie, toernooien en baanonderhoud. De banen liggen op eigen of gemeentelijke grond, en clubs kiezen tussen gravel, smashcourt, kunstgras met zand en all-weather-banen, elk met een eigen onderhoudsritme en speelseizoen. Lessen worden meestal gegeven door een tennisschool of zelfstandige trainer die de banen gebruikt en een vergoeding aan de club afdraagt. Tennisscholen zelf en verenigingen die uitsluitend binnen spelen, vallen in andere subklassen. Commerciële tennisparken en padelcentra werken met abonnementen, losse baanhuur via een app en een uitgebreider horeca-aanbod.

Kostenposten zijn baanonderhoud en renovatie, verlichting en energie, het clubhuis, de bondsafdracht en, bij grotere clubs, betaalde krachten voor beheer en horeca. Kengetallen zijn de bezettingsgraad per baan in piek- en daluren, het ledenverloop, de verhouding tussen jeugd en senioren en de opbrengst per baan per jaar. Een padelbaan vraagt een forse investering in kooi, glas en verlichting, maar levert per vierkante meter meer baanhuur op dan een tennisbaan, omdat vier spelers een veel kleinere baan delen. Bij de beoordeling van een investeringsplan kijkt u naar de verwachte bezetting buiten de avondpiek, de vergunning voor geluid en licht, en de kans dat omwonenden bezwaar maken tegen het geluid van padel.